Suus

Een sterke vrouw is kwetsbaar!

In december voelde ik mij sterk! Ik wist het, het was tijd. Tijd om te gaan afbouwen met mijn antidepressiva. Als ik de woorden op papier zet, voelt het enorm kwetsbaar. Toch is het een onderwerp waar ik niet voor weg duik. Soms vind ik het spannend om het te zeggen en dan noem ik het medicatie. Het andere moment voel ik mij heel sterk. Dan praat ik erover! Momenteel voel ik mij een beetje minder sterk. Ik voel mij kwetsbaar en misschien ben ik dan op mijn mooist. En eigenlijk ook op mijn sterkst.

Ik stuurde de dokter een berichtje. We hadden afgesproken dat ik haar een bericht zou sturen als ik er klaar voor was. Ik slikte nu ruim een jaar een kleine dosis. Deze kleine dosis werkte voor mij heel goed. Ik was mezelf, mijn angsten kregen de achtergrond en beheerste vaak niet meer mijn leven. Ze waren er wel, maar ik was de baas. Eindelijk! Dat voelde goed. Want ik worstelde toch al even met wie er nu eigenlijk achter het stuur van mijn bus moest zitten. Toen ik in september 2020 in een burn-out raakte startte ik met antidepressiva. De dokter zei: “Iemand met suiker helpen wij ook met medicatie. Dat is heel normaal. Waarom zou ik jou niet helpen met een stofje die je kennelijk nodig hebt..” Ik was altijd erg sceptisch, maar toen hij dat zei ging ik er anders over denken. Na bijna 10 jaar volop met angsten te hebben geleefd en sinds 3 jaar de diagnose hyperconder was het gewoon tijd om iets anders te proberen!

Na die keuze en het opbouwen ging het steeds beter. Uiteraard heeft tijd nemen voor mezelf, de hulp van mijn werk, vrienden, ouders en Ralf mij ook geholpen. En niet te vergeten de therapie die ik kreeg. Ik bleef mijn medicatie slikken tot nu december. Ik was er klaar voor! Het ging goed met mij. Er waren zeker mindere momentjes, maar ik lachte weer veel. Ik voelde mij weer mij en ik durfde weer dingen. Ik stapte in een achtbaan in Disneyland, ik dronk soms weer een wijntje en was weer helemaal blij als ik mijn dansjes deed in de woonkamer. Ik was weer Suus! Ik wist dat ik het kon. Ik was een sterke vrouw en ik ging afbouwen.

Afgelopen week begon het goed. Ik was trots! Vertelde het de mensen om mij heen en wist dat het ging lukken. En ineens? Voelde het anders. Ik voelde mij zwak, rillerig, geïrriteerd, moe en duizelig. Dit had ik al heel lang niet gevoeld. Ik was bang en kreeg paniek. Ik wist dat dit kwam door het afbouwen en zette een paar daagjes door. Alleen zondag ging het niet meer. Ik berichtte de huisarts en besloot met Ralf dat ik toch weer terug ging. En vandaag voel ik mij weer sterk. Gisteren niet. Ik voelde dat ik faalde, ik voelde dat ik zwak was. Ik zei sorry tegen Ralf, tegen Dex en tegen mezelf. Alleen verloor ik even de moed om door te gaan. Met de dokter sprak ik af dat ik in de zomer weer ga proberen. Met mezelf spreek ik af dat ik het aanzie! Misschien heb ik dit stofje nodig en ben ik liever mezelf. En als het betekent dat ik dit moet blijven slikken?! Dan is dat zo. Op die gedachte ben ik trots. Dat maakt mij een sterke vrouw. Toch vind ik het laten zien van mijn minder sterke kanten ook heel belangrijk. Als Dex mij aankijkt en zegt: “Wat is er mama? Je moet niet huilen..”  Dan weet ik dat hij die kant ook van mama mag zien. En weet ik dat is een sterke vrouw, een sterke mama.

Liefs Suus

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Misschien is het wel sterk om juist te beslissen niet te stoppen en te erkennen dat je het nodig hebt. Ik heb een paar jaar geleden ook de beslissing maar genomen om dit te accepteren. Net wat je dokter zegt..als je suiker heb word je ook geholpen met medicijnen. En zoals mijn kinderen wel zeggen…je bent goed zoals je bent 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.